سلام من همونم که اومدم وسال نو رو به شما تبریک گفتم.

ولی حلا اومدم چند کلمه ای درباره لحظات ازدست رفته مون

بگم.

حلا که فکرشو می کنم می فهمم این زمان نیست که زود

می گذره بلکه این ماییم که از لحظات مون بد استفاده می کنیم.

حالا که منو تا اینجا تحمّل کردین دلم می خواداین شعری رو که خواهر زاده 10ساله ام نوشته بخوانید:

چند روز دیگر تمام می شود عید نوروز

با گذشتن زمان تمام می شود عید نوروز

باید برویم به شهر خویش

برویم به ساری همیشه گیش

هر کس به خانه ی خویش

مقصد به معنای خویش

باید زود تر برویم

به خانه ی خود برویم

خدا نگهدار

به نام آفرینده ی زیبایی ها

و آن گاه كه بالهاي لطيفش را مي گشايد نسيمي طراوت ابرهاي بهاري را به آغوش گرم خود فرا مي خواند او ثنا گوي آسمان آبي عشق است .

و اين آتش عشق درون سينه ي چاك چاك او را به سوي آسمانها پيش مي برد .

اين پرستوي عاشق وقت تنهاییش به روی آسمانهایی به وسعت بی نهایت قدم می گذارد و با حس سبکبالی خود تا انتها پیش می رود آنقدر پیش می رود تا حس غریبانه اش به دوستی با این عشق آبی تن در دهد.

سپس به سوی مقصد خویش که آشیانه اش می باشد پرواز می کند. و این بود گردش یک روز بهاری یک پرستو؛ آرام و ملایم؛ سرشار عشق خدایی و این عشق نابود نشدنی است.

در سايه سار سكوت تو جايي كه لبها رساننده ي حرف دل نيستند.حرفهاي بسيار بسيار داشتم كه با زبان نمي توانستم به تو بگويم؛ چرا كه هر زباني از بيان آن حرفها قاصر بود. حجب نگاهت هم مرا از نگاه در چشمان معصومت باز مي داشت اما سكوت بينمان گوياي هر حديثي بود؛ حديث دل كه گفتنش جز با سكوت نمي شود. در هست وجودت جايي كه ملاطفت ابر با آب زلال باران و شبنمي بر روي برگ فضاي دلت را ابري و نمناك كرده است گوهري پيدا كرده ام كه برايم به مثابه شيشه ي عمر است و اگر مي خواهي بداني تا چه اندازه به تو عشق مي ورزم همين كافيست كه به تو بگويم هيچ وقت دلت را نخواهم شكست چون با اين كار شيشه ي عمر خود را شكسته ام و اين برايم امضاي حكم نابودي است.

حال كه شيشه ي عمرم دل نازك توست

مراقب دل حساس خود باش

كه اگر كسي آن را بشكند

آن گاه ديگر مني در كار نخواهد بود.

آدم هاي زيادي را ديده بودم كه هيچ يك در زنگيم نقشي نداشتند و بي تفاوت از كنارشان عبر مي كردم.آن روز در كوچه هاي شهر بي هدف و بي خيال از همه جا بي آنكه بدانم در آن روز بر من چه خواهد گذشت؛پرسه مي زدم كه ناگهان تو را ديدم اما از كنارت نتوانستم بي تفاوت عبور كنم تو را تعقيب كردم و از آن روز هر روز ئم ئر خانه ات آنقدر مي نشستم تا بيايي و فقط براي يك لحظه ببينمت. با اينكه نمي شناختمت اما طعم نگاهت دنيايي را برايم گشوده بود كه ملكه اش تو بودي سرور و صاحبش تو بودي........

براي يك لحظه ديدنت حاضر بودم دنياييم را بدهم ولي دنيايي را بدست آورم كه تنها تو در آن باشي. بعد از مدتها تصميم گرفتم علاقه ام را به تو اظهار كنم؛ منتظر بودم تا از مدرسه بر گردي؛ هر چه منتظر شدم نيامدي؛ برگشتم اما با خيال تو شب را به صبح رساندم و فردا آمدم تا راز دل با تو بگويم. به سر كوچه كه رسيدم پارچه هاي سياه توي ذوق مي زد افسوس كه آن پارچه هاي سياه براي اين بوئ كه دنياي فاني را رها كرده بودي و به ابديت پيوسته بودي.

مي خواستم به تو بپيوندم.خوشحالم كه زياد طول نكشيد و فرداي همان روز در حادثه اي تلخ كه به كامم شيرين آمد؛ دستم را در آسمانها در دستت گذاشتن.......